Je hoeft niet goed te zijn.
Je hoeft niet op je knieën
honderden kilometers door de woestijn
voort te kruipen, vol berouw.Je hoeft alleen maar het zachte wezen in je lichaam
te laten liefhebben wat het liefheeft.
Spreek tot me over wanhoop, de jouwe, en ik zal
over de mijne vertellen.Intussen draait de wereld door.
Intussen bewegen de zon en de heldere kristallen
van de regendruppels zich voort over de landschappen,
over de grasvlaktes en de krachtige bomen,
de bergen en de rivieren.Intussen maken de wilde ganzen hoog in de heldere blauwe hemel
zich op om weer huiswaarts te keren.Wie je ook bent het doet er niet toe hoe eenzaam,
de wereld biedt zichzelf aan in je verbeelding,
spreekt tot je als de wilde ganzen, hard en opwindend –
keer op keer jouw plaats verkondigend
in de orde der dingen.
Uit: Mary Oliver, Dream Work
Recent kwam ik dit gedicht tegen van Mary Oliver. Het raakt me, het spreekt tot me. Ja, ook ik kan me wel eens alleen voelen, zoekend naar mijn plek in deze wereld. Me verliezend in allerlei hersenspinsels die niet altijd waar zijn. Leven met een chronische aandoening, een beperking, zorgt ervoor dat ik niet meekan met het ritme van de maatschappij. Vaak nee zeggend tegen allerlei activiteiten omdat het niet lukt, daarnaast me elke dag verplichtend om goed voor mezelf te zorgen: blijven bewegen, wandelen, gezonde voeding bereiden, basis huishoudelijke taken en tijd spenderen in mijn ateliertje. De vermoeidheid, chronische pijn en andere beperkingen zijn elke dag aanwezig in mijn leven. De ene dag kan ik er beter mee omgaan dan de andere dag. Het vraagt elke dag opnieuw een klik maken: blijven liggen of hangen in de zetel maakt het er niet beter op, er over zagen en klagen ook niet. Dus hup, mezelf bij de hand nemend, maak ik er op mijn manier het beste van. En nee, dat lukt niet elke dag.
Intussen draait de wereld door.
Intussen bewegen de zon en de heldere kristallen
van de regendruppels zich voort over de landschappen,
over de grasvlaktes en de krachtige bomen,
de bergen en de rivieren.
Meer en meer ervaar ik hoe belangrijk de natuur voor me is. De plek waar ik me heel erg verbonden kan voelen. De plek waar ik niet moet zoeken naar “mijn plek” maar waar ik gewoon kan zijn. Of ik nu traag wandel of snel, fris ben of moe, positief of moedeloos, veel praat of stil ben, in mijn hoofd zit of in mijn gevoel…de natuur heeft geen oordeel. Ik mag er gewoon zijn. Daarnaast voel ik in de natuur dat ik deel ben van, een heel klein deeltje van iets heel groots. Een plek waar ik thuis kan komen. Mijn plek in de orde der dingen.
Dat gevoel weergeven in mijn werken, tot expressie brengen is voor mij voedend maar werkt ook verbindend. Verbindend met de natuur, met mezelf maar ook met de ander.
Mijn intentie, hoop en droom is dan ook om dat gevoel, die verbinding te kunnen delen met anderen via mijn werken. Het is nog even zoeken hoe. Eventueel met een tentoonstelling of de werken ergens uithangen of … mochten jullie inspiratie of ideeën hebben: laat het weten 🙏.
Ik begon alvast met het uitdelen van de mini zinekes. Een eerste stap kleine stap tot verbinden via mijn kunst.
