Enige tijd geleden viel “mijne frank”. De rode draad in mijn leven werd me duidelijk. En dan vooral, als ik denk aan die momenten van een warm hart, verwondering, blijdschap, van een zinderend magisch gevoel dat niet te omschrijven valt. Die momenten, die alles overstijgen, die hadden steeds te maken met de natuur.
Dat gevoel komt ook naar boven wanneer ik schilder. Nog meer wanneer ik schilder vanuit die emotie en vanuit die herinneringen. Die momenten vloeien als het ware uit mijn penseel. De kleuren, het aquarel dat vloeit,…het vertaalt mijn gevoel van toen en nu.
Als kind ben ik opgegroeid in de stad, veel groen was er niet. Maar toch herinner ik me nog perfect die magische momenten, waarin mijn hart zwol, waarin ik voelde dat er een aanwezigheid was die ik niet kon bevatten maar waarin ik kon wegdromen. Het waren kleine eenvoudige momenten: op de grond liggend op ons koertje kijkend naar de wolken die voorbij dreven, luisterend naar de duiven die koerden, op bezoek gaan bij kennissen op den buiten, de geur van de koeienstal ruiken. Of gaan picknicken in een berm, fietsend met de haren in de lucht en dromen dat ik zweefde. Ik plukte onkruid en in mijn verbeelding maakte ik de mooiste boeketten. Ik was dat speciaal meisje dat liever ging picknicken dan met vriendinnen naar de stad gaan. Ik was die jonge vrouw die liever wandelde dan uit te gaan. Of die stiekem seringen ging knippen, die in de omgeving op de begraafplaats stonden. Ik was die jonge vrouw die in het weekend aan het wroeten was in de aarde, in een tuintje van 3 op 4 meter, in plaats van te shoppen. Ik was die jonge vrouw die ging kamperen en trektochten deed, in gezelschap van haar hond. En die later, samen met haar man, een klein huisje kocht in Assenede met een grote weide als tuin …want dat was een vereiste. Ik wou een grote tuin. En nog steeds woon ik hier met veel liefde. Het is mijn klein paradijs.
Nog steeds geniet ik dagelijks van de natuur, bij het opstaan kijkend door het keukenraam. door in eigen tuin te vertoeven, te tuinieren, te wandelen in de omgeving. En ja, wanneer het weer het een beetje toelaat gaan we nog steeds picknicken. Ja, die boterham met kaas eten in de natuur smaakt mij toch veel beter dan gelijk welk menu op restaurant.
Ook al probeer ik er woorden aan te geven, aan dat gevoel dat ik heb, ik krijg het niet uitgelegd. Maar misschien, wie weet, is dit gevoel wel voelbaar in mijn schilderijen.
De rode draad is duidelijk. Het valt samen. Dat besef heeft iets troostend, het geeft me kracht, moed, een houvast en hoop.
