In het Engels kan “fall” twee betekenissen hebben: een verwijzing naar herfst en naar vallen.
De herfst is misschien wel mijn favoriete seizoen. Vooral de geuren en de kleuren, de aangename tussentemperaturen of net die extra trui die nodig is om te genieten van buiten. Ook de natuur zien veranderen, het verkleuren en verdorren, het loslaten als voorbereiding op een winter.
Heb je al eens gezien hoe prachtig een verdorde bloem, blad of plant kan zijn? De grillige vormen en kleuren bij het verwelken, het broze bij het verdorren. Konden we ook maar zo kijken naar het proces van ouder worden, de rimpels, de grijze haren, ons lichaam dat wat zachter (klinkt beter dan slapper 🤪) en grilliger wordt met de jaren.
De seizoenen wisselen elkaar af, na de zomer de herfst, dan de winter, dan de lente en dan weer de zomer. Het is een cyclus waar ik ook kracht uithaal. Wanneer het minder goed gaat met me, vertrouw ik erop dat het nadien op een of andere manier toch weer een beetje beter wordt. Soms is het nodig om even te coconen en me terug te trekken, om nadien weer boven de grond uit te komen. Soms is het goed om dingen, mensen, situaties los te laten die niet gezond voor me zijn, teveel energie kosten of die niet meer haalbaar zijn. Mijn gezondheid plaatst me vaker voor die keuze. Het loslaten van….ik kan er tegen vechten, gefrustreerd om worden maar soms is het ook gewoon wat het is. Zo is het bij de natuur ook. We stellen er zelden vragen bij wanneer de natuur loslaat of zich terug trekt. We wachten af op de lente, benieuwd naar wat er kan komen maar ook of er zaadjes zijn die voor verandering zorgen.
En terwijl de herfst zijn intrede doet, werk ik verder in mijn ateliertje aan de reeks “Flow(ers), meebewegen met wat is” een ode aan de natuur. Een ode aan mijn natuur.
Aquarel op papier, formaat 70 x 100 cm
Wordt vervolgd 😉
